Grand Canyon dag 2

Om 06.00 uur zijn we al weer klaarwakker. Nové is vandaag niet veel later en wordt om 6.30 uur ook wakker. Het is koud, dat merken we meteen in de camper dus eventjes de verwarming aan. Meteen de gordijntjes open omdat we hopen dat we iets van wildlife zien hier, maar helaas. We ontbijten lekker in de camper, ruimen rustig op en gaan dan op pad voor een nieuwe dag in de Grand Canyon. 

Iets voor half 9 parkeren we de camper op de parkeerplaats van het visitor center. We parkeren ons huisje op wielen op de RV parking, naast wel vijf andere Cruise America campers. Het is nog vrij rustig want voor bezoekers die niet in het park overnachten, gaat het pas om 09.00 uur open. Ik had een aantal viewpoints uitgezocht die we vandaag gaan bekijken. We lopen naar de shuttlebussen en zijn vandaag gezegend met een heerlijk zonnetje en redelijk blauwe lucht. We moeten de rode lijn hebben naar het eerste punt, maar huh? Het punt waar ik heen wil, staat niet op het bestemmingslijstje. Even vragen aan de chauffeur en hij zegt dat we moeten instappen en een paar haltes later moeten overstappen naar de rode lijn. De buggy kan mee in de bus, daar is voorin de bussen een mooi plekje voor gereserveerd, super fijn. We stappen over op de rode lijn, die langs de Hermit Road rijdt en stappen uit bij Hopi Point. Samen met een paar anderen stappen we uit de bus, maar die zijn al snel allemaal op pad en opeens zijn we maar met zijn drietjes. Bizar en onwerkelijk. Zo’n gigantische kloof voor ons, wat zoveel bezoekers per dag trekt en wij zijn alleen. We genieten van het uitzicht en de stilte, zelfs Nové is stil en kijkt naar al het prachtigs voor haar. 

De shuttlebussen rijden iedere 10-15 minuten en het plan was om even rond te kijken en dan de bus weer te pakken naar het volgende punt. Eric zegt “kom, we lopen gewoon, we zien het wel”. Okee, doen we dat. Via een deels verhard en deels grindpad, lopen we een route van ongeveer 1,6 km richting Mohave Point. Op de hele route komen we welgeteld drie mensen tegen, de rest van de tijd zijn we alleen met zijn drietjes. Iedere tien meter lijkt het uitzicht wel te veranderen, bizar. Nové doet het super goed en loopt bijna het hele stuk, alleen het laatste stukje wil ze even in de buggy. Op deze route is weinig valbeveiliging, dus het is goed opletten op sommige stukken. We dachten hardop dat allebei onze moeders dit verschrikkelijk zouden vinden. Ik voelde in gedachte de hand van mijn eigen moeder op mijn lichaam om me vast te houden, haha. Zo deed ik dat dus bij Nové nu. Het is ook echt absurd om in te beelden dat de diepte van de kloof ongeveer 1600 meter is. Omdat we zoveel stoppen onderweg doen we ruim 2 uur over dit stukje wandelen. Aangekomen bij Mohave Point, stopt er net een bus die ons terugbrengt naar het overstappunt. We stappen over in de bus die ons naar het visitor center terugbrengt en we herkennen de buschauffeur van gisteren. Zodra Nové in de bus stapt met haar grote bloemetjeszonnebril, noemt hij haar “Hollywood”, prachtig. Iedereen vindt haar “cute”, is ze ook, meestal :) 

Terug bij het visitor center, stappen we in de camper en rijden we nog een stuk van de Desert View, een ruim 37km lange autoroute. We stoppen bij Grandview Point en Duck on a Rock viewpoint. Bij die laatste staat nog een Elk langs de weg. We besluiten om niet nog verder te rijden, want die gehele route moeten we ook weer terug. Nové zat bij mij op schoot omdat we er toch bij een aantal punten uit wilden en haar dan iedere keer in- en uit de autostoel tillen is dan zo’n gedoe. Maar bij het instappen bij Duck on a Rock is ze zo moe dat ze half staand, op mijn schoot, in slaapt valt. Goede keuze dus om niet de gehele route meer te rijden. 

Hoewel ons de nacht zonder stroom best prima bevallen was, hebben we vanochtend wel besloten niet nog een nacht te blijven. Geen stroom, geen water, geen vuur maken, deze dingen hebben ons doen besluiten om toch vandaag al weg te gaan. Via Williams en Seligman rijden we naar Kingman, waar we toch al een camping geboekt hadden voor volgende nachten. Nové slaapt bijna anderhalf uur en net als we bijna in Seligman zijn, waar we wilde stoppen, wordt ze wakker. We komen nog langs een onthulling van een route 66 bord langs de weg. Ik krijg op mijn telefoon een noodalert, dat er in heel Seligman geen stroom, eten en benzine te krijgen is. HUH? Er blijkt gisterochtend een ongeluk gebeurd te zijn op de I-40; een vrachtwagen had een elektriciteitspaal geraakt waardoor het hele dorp zonder stroom zit. We stoppen er toch even, want Seligman schijnt een super leuk route 66 dorpje te zijn. Er zijn wat neonborden, souvenirswinkels en een heleboel bekende auto’s want de film ‘Cars’ is mede geïnspireerd op de mensen en cultuur van Seligman. Leuk om even te kijken, maar toch sneu dat er geen stroom is. 

We rijden door naar Kingman, waar we zullen overnachten. We stoppen nog snel bij een Walmart voor wat salade en vlees en rijden dan door naar de camping. Terwijl ik aan het inchecken ben, krijgt Eric een camper aangeboden. De vrouw die voor ons ging inchecken heeft de camper van haar 4 jaar geleden nieuw gekocht, ze woont er al 3 jaar in maar gaat binnenkort verhuizen naar Canada waardoor ze de camper gaat verkopen. We bedanken maar vriendelijk. We krijgen een leuk plekje met een terras, barbecue en firepit. We gaan lekker barbecueën en na het eten maken we nog een vuurtje. Het koelt toch nog wel snel af nu, dus toch maar lekker naar binnen. Wij gaan nog even nagenieten van de Grand Canyon en dan ook lekker slapen, benieuwd naar welke hoogtepunten ons nog meer te wachten staan hier.