GRAND CANYON

Eric en ik hebben vannacht niet heel lekker geslapen, veel wakker. Of het weer met het tijdsverschil te maken heeft, geen idee. Maar we zijn allebei om 6 uur ook weer klaarwakker. Het wordt hier ook eerder licht, dus het is toch niet zo erg om wakker te zijn. Nové wordt rond 7 uur wakker. We doen vandaag een beetje rustig aan. Als eerste besluiten we om te kijken of we de waterafvoer van de camper kunnen legen. Dat lukt meteen goed en we vullen de watertank ook meteen bij met de waterslang want dat kunnen we in de Grand Canyon niet. Erna gaan we in de camper ontbijten want het is best fris. Een bagel, cornflakes en een eitje, prima ontbijt. We ruimen op en gaan op pad. Even de tank volgooien, hier is het al $4,59 per gallon, omgerekend nog maar €1,05 per liter maar toch al duurder dan wat we tot nu toe hebben getankt en nog even naar de winkel voor de laatste boodschappen voor we vertrekken naar de Grand Canyon. We gaan vandaag naar een Safeway, hier lijken ze iets meer vers te hebben dan de Walmart. Ik zie overal bordjes hangen met twee prijzen, de normale prijs en de member prijs dus ik probeer maar een account aan te maken maar dat lukt niet omdat ik geen Amerikaans telefoonnummer heb, helaas. Ik leg dit uit aan de kassa en ze zijn zo vriendelijk om toch iets te activeren zodat we de korting toch krijgen. Scheelt toch weer 18 dollar. 

Vanuit Flagstaff rijden we niet de bekende 40 snelweg maar pakken we de 180. Deze is wat rustiger maar zeker niet minder mooi. Wat een prachtig gebied om doorheen te rijden. 15 jaar geleden mocht ik zelf al eens een prachtige reis door het westen van Canada maken met mijn ouders en ik kan me nog goed herinneren dat ik toen veel minder aan de natuur vond of er minder mee bezig was. Dat ik vaak dacht “pff, gaan we alweer naar een national park”. Maar nu, je gaat het een stuk meer waarderen en de mooiheid ervan inzien. Hoe bijzonder het allemaal is. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze dan :)

We komen aan bij de ingang van de Grand Canyon en er staan een paar auto’s voor ons. We zijn snel aan de beurt. Met een “Howdy Folks!” worden we begroet door de parkranger. Hij controleert onze nationale parkenpas en paspoort en dan mogen we doorrijden. Binnen een paar minuten zijn we op onze campground. We zien meteen een Elk staan en wat eekhoorns rennen. Even inchecken bij een super aardig vrouwtje. Zij is al de tweede die me deze vakantie vraagt waar mijn naam vandaan komt, hoe je het uitspreekt en die het een prachtige naam vind. Toch leuk! We krijgen een prachtige plek midden in het bos. Er is echter geen elektriciteit (dat wisten we), er is geen water door een lekkage in een leiding ergens in de South Rim en omdat er geen water is, mogen we ook geen vuur maken omdat ze het niet kunnen blussen mocht het mis gaan en dat is wel echt mega jammer. Dat kregen we een paar dagen geleden via de mail te horen, maar we wilde toch graag gaan. We parkeren de camper en lopen dan meteen naar de ingang van de camping vanwaar een shuttlebus vertrekt naar een aantal punten in het park. Wij stappen in de bus naar het visitor center en het is echt een mega vriendelijke buschauffeur. Hier ga ik weer een junior program boekje halen voor Nové zodat ze hopelijk weer een volgende badge krijgt. Dan gaan we lopend naar Mather Point, het eerste viewpoint op de Grand Canyon. We lopen erheen en ergens word ik een beetje nerveus van wat ik zo ga zien. Opeens verschijnt een gigantische kloof met verschillende kleuren en dieptes voor ons en meteen word ik een beetje emotioneel. Het is echt een bizar uitzicht. Ik ben er helemaal sprakeloos van. Nové is inmiddels aan het kijken welke dingen ze van haar bingokaart kan afstrepen in haar junior ranger boekje en ook Eric is helemaal stil. Ergens had hij zich er niet zo veel van voorgesteld, zodat het ook niet zou tegenvallen, maar dit overtreft echt allebei onze verwachtingen. 

We hebben besloten om naar het volgende viewpoint, Yavapai point, te lopen. Via een mooi geasfalteerd pad kunnen we deze route van ruim 1 kilometer lopen. We hebben de buggy bij ons, toch wel handig want zo kan zij lekker zitten. Ze is zo enthousiast over wat ze allemaal ziet dat ze zelfs een keer uit de buggy valt (ze zit niet vast met de gordel erin, maar toch, oeps..). Bij iedere tien meter die we lopen, lijkt het uitzicht te veranderen en vergapen wij ons aan wat we voor ons zien. Deze kloof is gemiddeld 1600 meter diep, immens. Er komen een aantal keer eekhoorns heel dichtbij langsgelopen, die zijn totaal niet schuw. Eric en Nové zitten even te drinken en snoepjes te eten uit een zak en door het geritsel van die plastic zak, zit de eekhoorn bijna naast Eric. Die wil het waarschijnlijk ook eten. 

Ik vind het leuk om veel foto’s te maken en ik geloof dat ik er wel zo’n 150 heb gemaakt vandaag, maar toch moet ik lachen wat sommige mensen doen om op een foto te gaan. Springend over rotsen, vijfendertig verschillende poses, half bungelend over een rand. Ongelooflijk.

Over de route van deze kilometer doen we ruim twee uur, maar vooral door de vele keren stoppen. Echt iedere keer lijkt het uitzicht anders. Op de meeste plekken zijn er goede hekken gemaakt zodat je niet kan vallen en op sommige punten kijk je ook echt recht de afgrond in. Het is redelijk bewolkt en er staat best een flinke wind waardoor het soms best fris is maar de uitzichten zijn echt adembenemend. Deze miljoenen jaar oude kloof maakt diepe indruk op mij en ik zeg volgens mij wel 10x hoe bijzonder ik het vind dat ik dit samen met mijn man en kind mag zien. Aangekomen bij Yavapai Point is er binnen een musem en een panoramisch uitzicht over de canyon. Binnen liggen er stempels die je kan zetten als bewijs dat je hier vandaag geweest bent. Die zet ik dus in Nové haar junior ranger boekje en op de plattegrond van de camping voor ons want iets anders hebben we helaas nier bij ons. We kopen nog een magneet en een pin en gaan dan weer naar buiten. Het zonnetje is tevoorschijn gekomen en nu is het uitzicht nog fantastischer. 

We pakken de bus terug naar het visitor center en moeten daar overstappen op een andere bus. De gratis shuttlebussen gaan om de 10/15 minuten en het is echt goed geregeld. We moeten nog een keer overstappen en hiervoor moeten we een weg oversteken, maar er staan een vijftal Elks op de hoek van de straat waar we eigenlijk tussendoor moeten om bij de bushalte te komen. Doen zij iets? Nee, waarschijnlijk niet want ze zijn aan het eten, dus we lopen. Eentje schrikt van iets waardoor hij een beetje begint te steigeren, maar de rest kijkt niet eens naar ons om. Toch prachtig om die beesten van zo dichtbij te zien. Als we terug zijn bij de camper spelen we nog even een zelfverzonnen spelletje door Nové buiten. Zij raapt de dennenappels op en die moeten we alledrie tegen een boom gooien. Toch weer mooi hoe een kind zoiets simpels, zo leuk kan vinden, terwijl wij net een van de mooiste dingen gezien hebben die we ooit hebben gezien. We gaan lekker eten in de camper en dan kijken we nog even naar de prachtige sterrenhemel. We zijn benieuwd of we nog iets van dieren zien of horen vannacht. 

En ja, ik weet dat ik misschien wel 10x heb gezegd hoe prachtig het is. Maar dat is het écht. Wat een droom was dit vandaag..