Onderweg naar Joplin

Nové riep vannacht om 4.15 uur dat ze haar knuffels niet meer kon vinden. Eric en ik allebei klaarwakker erna, Nové sliep nog lekker door tot half 7. Er zit vooruitgang in en de jetlag lijkt af te nemen. We zijn rustig opgestaan, hebben ons verzorgd, onze koffers uitgepakt en in de camper ingeruimd want dat hadden we gisteren niet meer gedaan en toen waren we klaar om te gaan. Er stond een Nederlands koppel met een zelfde camper achter ons op de camping, maar zij hadden helaas al pech want ze kregen geen elektriciteit in de camper. Zijn wij blij dat we, tot nu toe, nog geen gekke dingen gehad hebben wat betreft de camper. Iets voor 08.00 uur waren we klaar om te gaan. Eindbestemming van vandaag: Joplin. 

Vlak nadat we vertrokken, reden we onze eerste staat in Amerika, Illinois, uit en reden we de staat Missouri in. Na een uurtje gereden te hebben, wilde we even gaan tanken. We willen niet het risico lopen zonder benzine te zitten, dus als de tank ongeveer half vol is, zoeken we een tankstation. In deze staat zou de benzine iets goedkoper zijn dan in Illinois, dus we zijn benieuwd. We stoppen bij een tankstation, maar weten even niet wat te doen. Drie verschillende soorten benzine, maar maar één tankslang, hoe kan dat? Maar even voor de zekerheid navragen aan de eerste de beste. Een wat ouder koppel komt aangelopen en we vragen hen wat te doen. Simpel, je moet een van de drie soorten benzine die je nodig hebt indrukken en dan komt dat uit die slang. Tja, dat hebben ze bij ons niet op deze manier. Benzineprijs hier; $3.899 per gallon. Omgerekend €0.895 per liter. Echt niet normaal. Nog voor we klaar zijn met tanken, komt het koppel wat ons net hielp weer aangelopen en drukken Eric iets in de handen. Ze hebben een sleutelhanger gekocht voor ons “that you always remember you guys were in Missouri” zegt de vriendelijke man. Wat aardig zeg, daar kunnen wij in Nederland echt nog wel iets van leren. Goed, tank gevuld en doorrijden. We rijden eerst een stuk via de interstate en dan gaan we toch weer de oude route 66 op. We komen door het dorpje Cuba, waar een route 66 sign staat. Vlak erna volgt Lebanon. Ook hier staan een aantal muurschilderingen en signs van de bekende weg. Verder hebben we vandaag eigenlijk alleen maar snelweg gezien, want het was een kleine 500 km rijden. Beeld het even in, als wij vanuit Landgraaf deze afstand rijden zijn we ongeveer in Parijs of Dijon, hier ben je dan net in een andere staat. 

Zodra we in Joplin zijn, gaan we nog wat boodschappen doen bij de Walmart zodat we komende dagen niks meer hoeven te halen. We komen in een Walmart Supercenter terecht en dit is echt niet normaal. Een winkel zo groot waar je het einde bijna niet ziet. We willen graag bijvoorbeeld wat hotdogs hebben. Ik denk, niet gelogen, meer dan 80 verschillende soorten hotdogs. Zie bijgevoegde foto als bewijs. Er is een hele gang vol met verschillende soorten cornflakes. Een gang is denk ik 15-20, meter en 2,5 meter hoog. Deze keuzemogelijkheden zijn niet normaal, zeker voor de twijfelaar die ik ben.. Bij de kassa pakken ze hier alles al voor je in in tasjes. Eindstand; je hebt ongeveer 15 plastic zakken bij je, maar hoeft het niet zelf in te pakken. Goed, boodschappen gedaan en naar de camping. We verblijven in het begin van onze reis meestal op KOA’s (kampgrounds of America). Deze liggen wel veelal langs een snelweg, maar hebben wel wat meer faciliteiten dan de natuurcampings. We hebben hier vooral voor gekozen vanwege Nové, zodat zij na het lange rijden nog even lekker in een speeltuin kan spelen. Ook hier is een speeltuintje waar ze zich kostelijk amuseert. De temperatuur tikt hier vandaag 25 graden aan! We eten lekker broodjes hotdog en dan weer terug naar de speeltuin tot het donker is. Hier is het spelletje Tetherbal redelijk bekend en ook hier op de camping kun je het spelen. Voor diegene die het niet kennen: er zit een bal aan een touw aan een paal en het doel is om als eerste het touw volledig rond de paal gewikkeld te krijgen. Je mag de bal met je handen in de richting van de klok slaan en moet dus ervoor zorgen dat je tegenstander niet sneller dat touw om die paal heeft. Eigenlijk echt een duf spel, maar wij hebben ons kostelijk geamuseerd. Volgens Nové hebben we de hele tijd “tietenbal” gespeeld. Ach, het hoeft maar een naam te hebben. 

Wij gaan nu lekker slapen (bijna 21.30 uur hier), want morgen hebben we weer een lange reis van een kleine 500km voor de boeg: El Reno, vlak achter Oklahoma is onze eindbestemming.