De weg naar El Reno

We beginnen de jetlag te overmeesteren geloof ik. Eric en ik waren wakker om 6 uur, Nové rond kwart voor zeven. Rustig wakker worden; spullen pakken en we gaan weer op pad. Tijdens het aankleden roept Nové opeens “ich zeen ‘nne knien!” Maar dit was een grijze eekhoorn. Zij vond het prachtig. Gisteravond zagen we wel nog konijnen over de camping huppelen. Ontbijten zoals in Nederland met een simpele boterham zit er niet in. Onderweg smeer ik dus een krentenboterham met kaneelsmaak met jam en nutella voor ons alle drie. 

We rijden weer over de oude route 66 en rijden al snel onze derde staat in: Oklahoma. We komen in Afton. Hier ligt het Crosstar Flag and Tag Museum. Geen standaard museum, maar een plek vol met auto’s, trucks en andere spullen van de route 66 zoals benzinepompen en route 66 signs. De plek is gratis te bezoeken maar er staat wel een donatiebox. Leuk om te zien! Dan rijden we door Vinita waar het Hi-Way Café ligt. Leuke fotospot waar een grote Indiaan buiten staat, een grote kok en een muurschildering van de route 66 met een grote auto vol met stickers ervoor. Ik stap snel uit voor foto’s want het regent opeens keihard dus even rondkijken doen we maar niet. 

Ondertussen krijgen we een beetje honger, dus in Tulsa stoppen we bij een Cracker Barrel. We moeten even wachten op plekje en dan kunnen we bestellen. Nové gaat voor de mini pannenkoeken gevuld met Nutella, Eric voor de Cracker Barrel’s Country Boy (biefstuk, scrammbled eggs en hashbrowns) en ik ga voor Momma’s Pancake Breakfast (3 pannenkoeken, scrammbled eggs en bacon). Deze porties, echt waar, ik vind ze niet normaal. Niet op te krijgen. Ik vraag dus maar of ik de pannenkoeken mag meenemen. We hebben tenslotte toch een magnetron in onze campwr. Gelukkig is het hier heel normaal om doggybags te krijgen. We rijden weer door en bij het eerste stoplicht zit een bedelaar met maar één been in een rolstoel met een bordje “any help appreciated”. Eric is voor dit soort dingen dus heel gevoelig en wil aan ieder arm mens iets geven en zegt meteen “pak die pannenkoeken en geef die aan die man”. Prima! Nové hoort dit, maar zij is het er niet mee eens en barst in huilen uit. “Noe hub ich gein pannenkoeken meer, papa geuf die van mich weg”. Correctie: ze waren van mama, maar goed. Kind niet blij, papa wel want hij heeft een goede daad verricht. 

Er zijn twee dingen die ons opvallen onderweg: de meeste huizen hebben een Amerikaanse vlag in de voortuin hangen. Amerikanen zijn trots op hun afkomst. Maar wat nog veel meer opvalt: gigantisch veel dode dieren langs de weg. Konijnen, wasberen, voor ons gevoel ligt er om de 200 meter een dood dier. Wasberen schijnen in Missouri voor een echte plaag te zorgen. Ze staan bekend om het vernielen van eieren van wilde kalkoenen, wat die populatie weer flink doet verminderen. 

In de staat Oklahoma is de benzine weer goedkoper. We tanken vandaag voor $3.34 per gallon, omgerekend €0,767. Bizar. Na het tanken besluit ik zelf maar eens onze 8 meter lange camper te besturen. Eigenlijk ben ik bloednerveus maar ik ga het toch nog maar eens proberen. Eigenlijk gaat het best goed. Het is een automaat, dus dat maakt het toch wel wat makkelijker. Het enige waar ik echt moeite mee heb, is dat ik geen achteruitkijkspiegel heb. Die heeft de camper wel, maar ja, je kijkt alleen de camper in en ziet dus niks achter je. Je moet echt met de zijspiegels werken en dat vind ik wel even wennen. Eric ziet ondertussen een stukje “old highway 66” staan dus ik rij er maar eens in. Na 150meter staat een hek op de weg, we kunnen niet meer verderrijden. Oh nee toch…. En nu? Draaien kan ik hier niet, dus achteruit. Meteen schiet ik weer in de stress, maar ik ga het toch doen met enige hulp van Eric. Ook dit ging eigenlijk helemaal prima en uiteindelijk rij ik ruim 1,5 uur in ons huis op wielen. 

Onze volgende stop langs de route 66: Pops 66. Een wegrestaurant, benzinestation en “soda ranch” in één. Langs de weg staat de grootste sodafles ter wereld, deze is ongeveer 20 meter hoog. Bij daglicht is er niet veel aan, in het donker is deze helemaal verlicht en schijnt het er mooi uit te zien. Binnen kun je meer dan 700 verschillende soorten frisdranken krijgen. We gaan dus even een kijkje nemen. De sixpack-doosjes om zelf te vullen, staan al klaar en we kiezen dan voor de leuk ook zes flesjes uit om mee te nemen. Geen idee hoe je moet zoeken, dus we hebben zes verschillende kleuren uitgekozen en gekeken wat ons een lekkere smaak lijkt. Wordt vervolgd of ze daadwerkelijk lekker zijn. 

We vervolgen onze weg over de buitenring van Oklahoma en zien gigantische wolkenkrabbers verschijnen. De hoogste schijnt ruim 250 meter hoog. Bizar. We gaan de stad niet in maar rijden door naar onze overnachtingsplek in El Reno. Bij de ingang van deze camping staan twee buffels. Even kijken en door. Ik had gevraagd voor een plekje dichtbij de speeltuin, maar de super vriendelijke eigenaars geven aan dat we de meest luxe plek hebben geboekt en deze zijn niet bij de speeltuin. Ach, niet erg, we lopen wel een stukje. Benieuwd wat dat meest luxe inhoudt. Het valt niet tegen: een barbecue, een vuurplek, relaxstoelen en een tafel met stoelen. Dat is inderdaad niet verkeerd en de afstand naar de speeltuin is nog geen 50 meter. Nové is na al dat zitten wel klaar ermee en we gaan dus naar de speeltuin zodat ze zich even kan uitleven. Het is een ruime speeltuin met een luchtkussen, een klimrek met glijbanen en schommels. Hartstikke prima en ze amuseert zich fantastisch. Met zo’n leuke camperplek willen we wel barbecueën maar we hebben nog geen vlees gekocht. Even vragen of iets in de buurt is, maar nee hoor. De dichtstbijzijnde optie om vlees te kopen is de Walmart op 20 minuten rijafstand. Eric gaat “even” alleen op en neer en ik blijf met Nové in de speeltuin. Terwijl Eric de biefstukken koopt in de Walmart, zijn wij in ruim 26 graden in het zonnetje in de speeltuin. Als Eric terugkomt, gaan wij ook terug naar de plek en maken we samen het eten klaar. Biefstuk en varkenslapjes voor ons, hamburgertje voor Nové met een lekkere salade. Van andere Nederlanders hadden we de tip gekregen om bij de Walmart een kleine airfryer aan te schaffen, dus dat hebben we voor $25 gedaan. Daar hebben we nog wat frietjes in gemaakt en zo was het een heerlijk avondmaal. Enig minpuntje: windkracht vijf hier maar dat mag de pret niet drukken want de temperatuur is heerlijk. 

Nové zei net voor het slapen gaan tegen ons “ik vond het een leuke dag vandaag” en daar waren wij het helemaal mee eens. Morgen op naar Amarillo. Je weet wel, van het bekende liedje “is this the way to Amarilloooooooo”.