Is this the way to Amarillo

We waren vandaag weer lekker op tijd wakker. Wij om 6 uur, Nové rond half 7. Opstaan, klaarmaken en rond kwart voor 8 zaten we in de auto op weg naar Amarillo! 

Het welbekende liedje kan natuurlijk niet ontbreken dus daar starten we onze dag mee. We rijden als eerste over Bridgeport Bridge. Deze is gebouwd in 1933 en was een van de historische bruggen van de route 66. Deze staat bekend om zijn 38 ‘camelback pony-truss’ overspanningen (ik heb ook moeten opzoeken wat dat betekent, maar het betekent dat de vakwerkconstructie niet boven het verkeer doorloopt) waarmee deze een van de langste en meest iconische bruggen in zijn soort is. Daarna rijden we door over de oude route 66 en komen we langs Lucille’s Historic Highway Gas Station. Dit tankstation uit 1929 is een van de weinige langs de bekende weg met een bovenverdieping. Lucille Hamons runde het tankstation bijna 60 jaar lang wat haar aan de bijnaam ‘Mother of the Mother Road’ hielp. 

Daarna rijden we door Elk City. Ook hier staat weer een route 66 museum zoals op zoveel plekken. We stappen eventjes uit om de benen te strekken. We kijken wat rond en maken wat foto’s. Nové wil ook foto’s maken, dus zij maakt er ook een paar, vooral van Eric en mij samen. Het lukt haar nog aardig ook. We komen daarna aan in onze vierde staat: Texas en meteen lijkt het landschap te veranderen. Kilometers ver kun je kijken en zie je bijna alleen maar dorre weilanden met windmolens erin. We krijgen langzaam honger en stoppen in Shamrock. Hier staat een grote cowboylaars die bekend schijnt te zijn. Groot is ‘ie inderdaad, maar we hebben wel het idee dat ze van alles een bezienswaardigheid willen maken. Iets verderop ligt een mc donalds waar we even gaan lunchen. Nové weer blij, want bij de happy meals zitten Super Mario poppetjes die ze opeens leuk vindt. Mario hebben we al in Landgraaf, Luigi had ze deze week al hier en nu zat prinses Peach erin. Kind weer blij. Wat hier trouwens wel anders is dan bij ons: je krijgt een beker met drinken erin en zolang als je je in het restaurant bevindt, kun je onbeperkt zelf je drinken tappen voor één en dezelfde prijs. Handig! Even tanken voor $3.79 per gallon, omgerekend €0,87 per liter en door. 

We zijn redelijk op tijd, dus besluiten we naar het Palo Duro State Park te rijden ten zuiden van Amarillo. Dit park wordt ook wel de Grand Canyon van Texas genoemd. Waarschijnlijk is het park ontdekt door vroegere Spaanse ontdekkingsreizigers, waardoor de naam Palo Duro is. Dit betekent in het Spaans zoiets als hard hout. De canyon is met zijn 193km lang de op één na (Grand Canyon) grootste van de VS. Via een mega lange vlakke weg rijden we richting Palo Duro en we vragen ons hardop af hoe het kan dat er dadelijk een kloof verschijnt die ongeveer 240 meter diep is. We komen aan bij de ingang en moeten $8,- per persoon betalen als entree, Nové is gratis. We hebben een nationale parkenpas aangeschaft, maar dit is een statepark, dus daar moeten we nog apart entree voor betalen. Bij binnenkomst rijden we door richting het visitor center en zien we het eerste uitzicht op de kloof. Wow, dit is immens. Bizar dat dit allemaal door de natuur zelf ontstaan is. Er komen toevallig net twee Belgen aangelopen dus ik vraag snel of ze een foto van ons drietjes willen maken en dan kijken we even binnen in het visitor center. Hier staat allerlei informatie over wat er in het park te zien is en wat er leeft of geleefd heeft. Aan de super vriendelijke meneer en mevrouw die het visitor center bezetten, vraag ik of er wellicht een junior ranger program is die Nové kan doen. Ik had vooraf gelezen dat ze deze hebben in de nationale/state parken, maar wel voor een iets oudere leeftijd. Och, we helpen haar wel. Hier hebben ze er ook een en zo krijgt Nové een boekje met wat opdrachtjes erin. We gaan snel op pad. Er zijn verschillende hikes om te doen in het park, maar vanwege Nové en vanwege de warmte/droogte besluiten wij de 25km lange auto-route te doen. Vrij in het begin gaan we de canyon in en de helling gaat zo’n 10% omlaag. We stappen op een aantal plekken uit en het uitzicht is waanzinnig. Op foto’s is eigenlijk niet goed te zien hoe weids, diep en sjiek het is. De emotionele-ik krijgt weer even de overhand als ik met Nové op mijn arm sta te genieten van het uitzicht en Eric naast ons staat. Hoe bijzonder is het dat wij dit kunnen en mogen meemaken? Eric moet alweer lachen omdat ik moet huilen hiervan, maar ik ben echt dankbaar voor de sjieke reis die we tot nu toe samen beleven. Snel weer de camper in en al snel zien ik een roadrunner rondrennen. Hij bestaat echt! Ik ben te langzaam voor een foto, maar ik heb hem toch echt gezien, de renkoekoek. Hij ging zelfs zo snel dat Eric hem niet eens ziet. We maken de route af en komen nog langs een aantal mooie viewpoints. Ieder uitzicht is weer anders, maar wel allemaal even prachtig. Er schijnen nog veel meer dieren hier te leven, maar omdat het én warm is (zo’n 29 graden) én midden op de dag blijft het voor ons bij een roadrunner en een aantal vogels. Dat er meer leeft, valt wel te zien aan de dierenpoep die overal ligt. Na ruim anderhalfuur zit de ronde erop en komen we weer aan bij het visitor center. Nové heeft samen met behulp van ons haar junior program boekje ingevuld en die gaan we dus laten zien. Als beloning krijgt ze een echte stempel in haar boekje van het Palo Duro Park én een badge van het park. Zij helemaal blij. Hoe leuk is het ook dat ze kinderen op deze manier weten te boeien? Vooral voor de wat oudere kindjes een heel leuke manier om ze bezig te houden in zo’n park. 

Na dit bezoek hebben we eigenlijk best honger gekregen en laat Amarillo nou een heel bekend restaurant hebben: the Big Texan Steak Ranch. Hier moeten we naar toe. We komen er aan en voor ons doen is het best vroeg om te eten (ongeveer 17.00 uur) maar de parkeerplaats staat werkelijk bomvol. Benieuwd of we nog plek krijgen.. Maar ja hoor, er is nog plek. Dit restaurant staat vooral bekend om zijn 72oz (ruim 2kg) steak, die gratis is als je deze binnen een uur op eet. Er staan al aardig wat mensen op het lijstje die dat gelukt is, maar op het moment dat wij er zijn, waagt niemand zich hieraan en ook wij niet. Het huidige record staat op ruim 4 minuten, ook nog door een vrouw (!!). Hoe dan vraag je je af….. Maar blijkbaar is Molly Schuyler een competetieve eter. Bizar. 

We bestellen allebei een bescheiden steak van 8 en 12oz, een mini tegenover die waar het restaurant bekend om staat en Nové krijgt chickenfingers. Deze worden geserveerd in een echte cowboyhoed die ze mee mag nemen als aandenken. Kind weer helemaal blij. Ook ik krijg een leuk aandenken mee want mijn cocktail zat in een cowboylaars en deze mag ik ook meenemen. Alle personeel werkt hier met een cowboyhoed en het is echt een gezellige zaak. Je krijgt wel een beetje het idee van lopende band werk, maar het personeel is vriendelijk en het eten is goed. Na het eten nog een rondje door de souvenirshop en een spelletje schieten en dan richting de overnachtingsplek. We hebben een leuk plekje met een flink terras, recht tegenover de speeltuin dus we zijn alle drie blij. Nové kan lekker spelen en wij lekker chillen ernaast op een schommelbank. Ze leeft zich zeker 1,5 uur uit en als we naar bed gaan zegt ze nog “ik vond het zo leuk in de speeltuin”. Toch mooi hoe kinderen totaal geen besef hebben van waar ze zijn op de wereld, maar zolang ze met papa en mama zijn en een speeltuin hebben, is alles goed. 

De dagen vliegen voorbij hier maar wij genieten volop. Nu weer lekker slapen, morgen een ritje naar Albuquerque van bijna 500km..